Η τέχνη είναι μια αγορά χωρίς «τιμοκατάλογο» και μπορεί να μετατραπεί σε επένδυση. Σε αυτό το περιβάλλον, οι μεγάλοι συλλέκτες λειτουργούν σαν άτυπες κεντρικές τράπεζες. Ρυθμίζουν την προσφορά, τη ζήτηση και την «ιστορική μνήμη» του καλλιτεχνικού έργου. Γνωρίζουν ότι ο έλεγχος ή η δημιουργία σπανιότητας μεταφράζεται σε κέρδος. Όταν ένας επενδυτής της τέχνης δανείζει έργα σε μουσείο ή όταν η συλλογή του -ή μέρος της- εμφανίζεται σε θεσμικό χώρο, παγιώνει το κύρος του. Δόξα και χρήμα. Ποιος μπορεί να αντισταθεί σε όλα αυτά;
Διαβάστε περισσότερα: https://www.newmoney.gr
Πηγή: www.protothema.gr