Ο Μπενίτεθ φεύγει, το θέμα είναι ποιος θα είναι ο επόμενος και κυρίως με ποιο τρόπο θα εμπνεύσει και θα συσπειρώσει τον κόσμο γύρω του.
Ποτέ ο Παναθηναϊκός δεν ακολουθούσε το κύμα. Έμοιαζε πάντα να διαφέρει, σε σημείο «τρέλας» σε κάποια σημεία. Η θέση του προπονητή είναι μία τέτοια περίπτωση. Ο Ράφα Μπενίτεθ μοιάζει δεδομένο πως θα αποτελέσει παρελθόν. Ένα όνομα τεράστιο χωρίς καμία αμφιβολία. Δεν κράτησε όμως.
Η ανάλυση του αν πρέπει να φύγει, γιατί πρέπει ή δεν πρέπει, πραγματικά γίνεται κουραστική πλέον. Ο επαγγελματικός αθλητισμός έχει συνέχεια και δεν μπορεί κανείς να σταματά διαρκώς για να υπεραναλύει ή για να κοιτά πίσω. Τα λάθη αναγκαστικά πρέπει να μένουν πίσω. Γιατί διαφορετικά, απλά θα τα επαναλαμβάνει το κλαμπ. Κάτι που έχουμε δει να συμβαίνει.
Ο Μπενίτεθ δεν χάνει τίποτα. Θα πάρει τεράστια αποζημίωση, το όνομά του παραμένει λαμπερό. Ο Παναθηναϊκός είναι το θέμα τι θα κάνει για την επόμενη μέρα του. Κι εδώ ερχόμαστε στο παράδοξο της υπόθεσης.
Ποιοι προπονητές πήραν πρωτάθλημα με τον Παναθηναϊκό τα τελευταία πολλά χρόνια; Ο Νίκος Νιόπλιας που ήταν στην Εθνική Ελπίδων, ο Γιτζάκ Σουμ που τον ξέραμε από την Μακάμπι Χάιφα, ο Χουάν Ραμόν Ρότσα που ήταν «παιδί» της ομάδας, αλλά ως ποδοσφαιριστής. Προπονητικά ήταν τελείως άπειρος.
Ποδοσφαιρικά στερήθηκε πρωτάθλημα ο αείμνηστος Γιάννης Κυράστας. Επίσης ένας τεχνικός που κανείς δεν πίστευε όταν το 1999 πήρε τα ηνία του «τριφυλλιού».
Το παράδοξο λοιπόν, είναι πως οι πλέον επιτυχημένοι τεχνικοί του Παναθηναϊκού είναι εκείνοι που δεν έχουν το… φανταχτερό όνομα. Όμως κατορθώνουν να συσπειρώσουν τον κόσμο γύρω τους και γύρω απ’ την ομάδα κυρίως. Αυτό αρκεί.
Κατά συνέπεια μην μπαίνουμε πάλι στη λογική ποιος έχει «βαρύ» όνομα και βιογραφικό. Δεν χρειάζεται. Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται όραμα. Ελπίδα. Μαζί με προπονητική ικανότητα φυσικά. Όμως μπορεί να γίνει κάποια… έκπτωση στο βιογραφικό, αν ο προπονητής που θα επιλεγεί κατορθώσει να συσπειρώσει. Στοιχείο που λείπει.
Μεταγραφές δεδομένα θα γίνουν. Σε αυτό το επίπεδο τα τελευταία χρόνια δείχνουν πως πρόβλημα δεν υπάρχει. Το παν είναι να γίνουν οι σωστές επιλογές και κυρίως να βρεθεί εκείνος που θα οδηγήσει. Θα εμπνεύσει.
Ονόματα υπάρχουν πολλά. Τα οποία ίσως και να ταιριάζουν με τον Παναθηναϊκό. Κυρίως όμως, πρέπει να το γνωρίζει το κλαμπ πριν υπογράψει τον προπονητή. Ένας προπονητής από την Ισπανία ή την Πορτογαλία, μπορεί να είναι εξαιρετικές επιλογές. Αλλά μια λύση όπως ο Λέτο ίσως να είναι πιο ενδεδειγμένη. Λόγω της συνολικής αύρας που μπορεί να φέρει στην ομάδα και στη συσπείρωση που απαιτείται να υπάρχει.
Δεν σημαίνει πως ο Παναθηναϊκός θέλει ή θα πάρει τον Λέτο. Απλά τον αναφέρουμε ως ένα ονόμα που δεδομένα ακούγεται. Το «τριφύλλι» είναι περίεργη περίπτωση αναφορικά με τον πάγκο του. Φανταστείτε σε όλο αυτό να προσθέσουμε και 16 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα.
Ο Λέτο ή ο κάθε Λέτο, μοιάζει πιο ταιριαστή διαδικασία για τον Παναθηναϊκό. Και να συνδυαστεί μια τέτοιου είδους επιλογή – πάντα κατά τη γνώμη μας – με καλύτερες κινήσεις στους παίκτες. Προσωπικότητα, ποιότητα, ηγετικά χαρακτηριστικά. Για να στηριχτεί και ο προπονητής ακόμη περισσότερο.
Να το πούμε απλά: Ο Παναθηναϊκός για να πετύχει, πρέπει να βρει το σωστό κομμάτι για το δικό του παζλ. Όχι να ψάχνει το τεράστιο και πιο φανταχτερό, ενώ του λείπει η γωνίτσα για να συμπληρωθεί η εικόνα.
Πηγή: www.onsports.gr