Η ιδέα ότι μια εταιρεία μπορεί να ταυτιστεί τόσο πολύ με ένα χρώμα, που να μοιάζει ότι το «κατέχει» μοιάζει σχεδόν υπερβολική. Κι όμως, το δίκαιο των εμπορικών σημάτων το επιτρέπει, βέβαια υπό αυστηρές προϋποθέσεις. Το χρώμα πρέπει να έχει αποκτήσει αυτό που οι νομικοί αποκαλούν «secondary meaning», δηλαδή να αναγνωρίζεται από το κοινό ως κάτι που συνδέεται αποκλειστικά με μια συγκεκριμένη πηγή. Το χρώμα, λοιπόν, ακόμα και από τη νομική πλευρά παύει να είναι ζήτημα αισθητικής και γίνεται μέρος του branding.
Οι μεγάλες εταιρείες δεν διάλεξαν τυχαία τις αποχρώσεις τους. Πίσω από κάθε χαρακτηριστικό μπλε, πράσινο ή κόκκινο υπάρχει συνήθως μια ιστορία εμπορίου, ψυχολογίας, εθνικής ταυτότητας ή ενός μηνύματος που θέλουν να περάσουν.
Διαβάστε περισσότερα: newmoney.gr
Πηγή: www.protothema.gr