Το σκηνικό ήταν η αίθουσα 3420 του Boelter Hall, στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Άντζελες (UCLA). Εκεί εργαζόταν η ομάδα του καθηγητή Λέοναρντ Κλάινροκ, σε ένα εγχείρημα που θα επέτρεπε σε απομακρυσμένους υπολογιστές να επικοινωνούν μέσω του ARPANET, προδρόμου του σημερινού ίντερνετ.
Ήταν 22:30, τοπική ώρα, όταν ο φοιτητής και προγραμματιστής Τσάρλι Κλάιν επιχείρησε να συνδεθεί από τον υπολογιστή του πανεπιστημίου με εκείνον του Stanford Research Institute, στο Μένλο Παρκ της Καλιφόρνιας. Στην άλλη άκρη βρισκόταν ο προγραμματιστής Μπιλ Ντιβάλ. Ο στόχος ήταν πρακτικός: μια απομακρυσμένη σύνδεση, με την εντολή «LOGIN».
Οι δύο άντρες είχαν παράλληλα ανοιχτή τηλεφωνική επικοινωνία. Όπως αφηγήθηκε ο καθηγητής Κλάινροκ σε κείμενό του για τον οργανισμό ICANN, ο Κλάιν πληκτρολογούσε και ρωτούσε αν είχε φτάσει κάθε γράμμα. Το «L» έφτασε. Το «O» επίσης. Όταν πληκτρολογήθηκε το «G», το σύστημα κατέρρευσε. Το πρώτο μήνυμα μεταξύ υπολογιστών του νέου δικτύου είχε περιοριστεί στο «LO».
Η βλάβη αποκαταστάθηκε και περίπου μία ώρα αργότερα η σύνδεση ολοκληρώθηκε επιτυχώς, σύμφωνα με το UCLA. Εκείνη η πρώτη απόπειρα, όμως, είχε ήδη εξασφαλίσει τη θέση της στην ιστορία.
Το «LO» απέκτησε αργότερα και έναν συμβολισμό που οι δημιουργοί του δεν είχαν σχεδιάσει. Στα αγγλικά παραπέμπει στην έκφραση «lo and behold», που αποδίδεται περίπου ως «ιδού» ή «και να που». «Δεν θα μπορούσαμε να είχαμε ζητήσει ένα πιο σύντομο, πιο δυνατό και πιο προφητικό μήνυμα», σχολίασε ο Κλάινροκ.
Διαβάστε περισσότερα στο www.newmoney.gr
Πηγή: www.protothema.gr