Η μόδα, ως γνωστόν, είναι κυκλική. Οι τάσεις επιστρέφουν, οι σιλουέτες επανερμηνεύονται, τα σύμβολα αποκτούν νέο νόημα. Όμως τι συμβαίνει όταν η αναβίωση δεν επιβάλλεται αποκλειστικά από τις πασαρέλες, αλλά γεννιέται από μια συλλογική επιθυμία; Όταν όλα αλλάζουν γρήγορα, η νοσταλγία μοιάζει με σταθερό σημείο. Μας ελκύει η βραδύτητα και η αίσθηση ότι κάποτε τα πράγματα ήταν περισσότερο υπό έλεγχο. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι «τότε ήταν καλύτερα». Άλλοι απλώς γοητεύονται από την αισθητική. Όποια κι αν είναι η αφετηρία, το ερώτημα παραμένει: γιατί οι νεότερες γενιές (όπως η Gen Z) επιστρέφουν σε μια δεκαετία που πολλοί δεν βίωσαν καν;
Η νοσταλγία για μια άγνωστη εποχή
Η νοσταλγία δεν απαιτεί προσωπική μνήμη. Αρκούν η πολιτισμική οικειότητα, οι ταινίες, η μουσική, οι εικόνες. Δημιουργεί γέφυρες ανάμεσα στο τότε και στο τώρα, προσφέροντας την αίσθηση ότι κάτι παραμένει αυθεντικό. Υπάρχει μάλιστα και ένας σύγχρονος όρος για αυτή τη συναισθηματική κατάσταση: «anemoia». Πρόκειται για τον νεολογισμό που εισήγαγε ο συγγραφέας John Koenig στο λογοτεχνικό-πολιτισμικό του έργο The Dictionary of Obscure Sorrows, όπου περιγράφει τη νοσταλγία για μια εποχή που δεν ζήσαμε. Είναι μια σύγχρονη επινόηση που χρησιμοποιείται κυρίως σε πολιτισμικά συμφραζόμενα. Δεν αφορά την προσωπική μνήμη, αλλά την πολιτισμική οικειότητα: την επιθυμία για κάτι που δεν βιώσαμε κι όμως αισθανόμαστε ότι μας ανήκει μέσα από ταινίες, μουσική και εικόνες. Ένα συναίσθημα νοσταλγίας για του τι θα μπορούσε να είχε υπάρξει.
Διαβάστε περισσότερα στο Newmoney.gr
Πηγή: www.protothema.gr