Η ιστορία της ελληνικής βιομηχανίας ταυτίζεται με πολλά σημαντικά ονόματα όπως αυτά των Τσάτσων, Κανελλόπουλων (ΤΙΤΑΝ) Κατσάμπα (Περαϊκή -Πατραϊκή) Καρέλλα (Κλωστοϋφαντουργεία Αιγαίον), Αγγελόπουλου (Χαλυβουργική) Μποδοσάκη (Μεταλλεία), Στασινόπουλων (Βιοχάλκο) κλ. Ονόματα που ανάπτυξαν το επιχειρείν στην Ελλάδα και απέδειξαν στην παγκόσμια κοινότητα ότι και πρωτοπόροι είμαστε και όταν θέλουμε μεγαλουργούμε.
Διανύοντας την ένατη δεκαετία της ζωής του, ο φύση και θέση αριστοκράτης Γιώργος Τσάτσος, αισθάνεται ευτυχισμένος καθώς είτε βρίσκεται στο σπίτι του στο Λονδίνο, είτε εδώ στην Αθήνα και συγκεκριμένα στα Βόρεια Προάστια, συνθέτει πινελιές δημιουργώντας δικούς του εικαστικούς κόσμους.
Η ζωγραφική του είναι ο δικός του τρόπος εκτόνωσης και έκφρασης που ακολουθεί εδώ και χρόνια. «Στα πολύωρα συμβούλια της εταιρείας μου είχα μαζί μου πάντα ένα χαρτί στο οποίο σχεδίαζα. Η ζωγραφική ήταν πάντοτε το πάθος μου. Τώρα πια που έχω απεγκλωβιστεί από το επιχειρείν και είμαι απαλλαγμένος από ευθύνες χαίρομαι τη ζωή μου δημιουργώντας» αποκαλύπτει ένας από τους σημαντικότερους έλληνες βιομήχανους της χώρας. Ο Γιώργος Τσάτσος είναι ένας γνήσιος αριστοκράτης που ζωγραφίζει εκθέτοντας κατά καιρούς τη δουλειά του σε Αθήνα, Λονδίνο και Νέα Υόρκη. Αυτή την εποχή μάλιστα παρουσιάζει μέρος του έργου του στην γκαλερί Contemporary Athens στο Κολωνάκι.
Ένα μοναδικό success story
Η ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ ταυτίστηκε, αλλά και καθιέρωσε το τσιμέντο ως κυρίαρχο δομικό υλικό, συμβάλλοντας έτσι στη διαμόρφωση της εικόνας που έχει η σύγχρονη Ελλάδα.Για περισσότερο από έναν αιώνα, η εταιρία συμμετέχει με την επιχειρηματική της δράση στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας και συμβάλλει στην τοπική ανάπτυξη στις περιοχές όπου δραστηριοποιείται. Πρωταγωνίστησε στην ανοικοδόμηση της χώρας, αφού με πρώτη ύλη το τσιμέντο, το σκυρόδεμα και τα αδρανή υλικά, κατασκευάστηκαν βασικά έργα υποδομής σε όλη την Ελλάδα.
Η ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ πρωταγωνίστησε και στις διεθνείς αγορές, αφού ήδη από τη δεκαετία του 1960 αναδείχθηκε σε πρώτη εξαγωγική τσιμεντοβιομηχανία στην Ευρώπη.
Η ιστορία ξεκινά κάπως έτσι: H εταιρεία υπό την επωνυμία «Ανώνυμος Γενική Εταιρεία Τσιμέντων» ιδρύθηκε κατόπιν βασιλικού διατάγματος τον Ιούλιο του 1911. Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος ορίστηκε ο Ανδρέας Ν. Χατζηκυριάκος, παππούς του Γιώργου Τσάτσου από την πλευρά της μητέρας του, ο οποίος ήταν γόνος εφοπλιστικής οικογένειας, χημικός μηχανικός με πτυχίο από το Πολυτεχνείο της Ζυρίχης.
Ο Γιώργος Τσάτσος θυμάται «Ο παππούς μου μαζί με την οικογένεια Κανελλόπουλου ιδρύει την βιομηχανία Τσιμέντων Τιτάν κι όταν αργότερα πουλάει τις μετοχές του, δημιουργεί ένα εργοστάσιο Τσιμέντων στην Κωνσταντινούπολη το οποίο υπάρχει μέχρι σήμερα. Όταν θα επιστρέψει στην Ελλάδα θα εγκαινιάσει μια ακόμη πανίσχυρη τσιμεντοβιομηχανία, αυτή του Ηρακλή».
«Ο πατέρας μου σπούδασε πολιτικός μηχανικός στη Ζυρίχη και όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές του δούλεψε κάνοντας σημαντικά έργα σε ολόκληρη την Ελλάδα, όπως το φράγμα στην λίμνη Κερκίνη. Κάποια στιγμή του έγινε πρόταση να μπει στην βιομηχανία του πεθερού του κι έτσι ο Αλέξανδρος Τσάτσος βρέθηκε Πρόεδρος της βιομηχανίας Ηρακλής, θέση την οποία κράτησε για πολλές δεκαετίες». Ο Αλέξανδρος Τσάτσος μόνο τυχαίος δεν θεωρήθηκε για τα επιχειρηματικά πράγματα του τόπου μας. Αποδείχτηκε ένα πανίσχυρο μυαλό που διαχειρίζεται με άνεση τα υψηλά deal και τους τζίρους κάτι που εκτιμήθηκε δεόντως από την επιχειρηματική κοινότητα της εποχής η οποία και του έδωσε την θέση του Προέδρου των Ελλήνων Βιομηχάνων».
Συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση
Για τον Γιώργο Τσάτσο ο οποίος παρακολούθησε το Μαράσλειο και την Βαρβάκειο σχολή κατά τα μαθητικά του χρόνια, η επαγγελματική ενασχόληση ήταν μονόδρομος «Είχα γαλουχηθεί με την λογική ότι θα είμαι η συνέχεια. Ούτε που τολμούσα να σκεφθώ κάτι άλλο. Στο σπίτι υπήρχε απλότητα και Σπαρτιάτικη αγωγή. Παρόλο που μπαινόβγαιναν οι μεγαλύτεροι επιχειρηματίες της εποχής όπως ο Μποδοσάκης υπήρχε χαμηλό προφίλ. Ισως γι’ αυτό επέλεξαν τα σχολεία που πήγα κι όχι το Αμερικάνικο κολέγιο των εύπορων».
Στην Ζυρίχη ο Γιώργος Τσάτσος σπουδάζει όπως και ο πατέρας του μηχανικός. Όταν ολοκληρώνει τις σπουδές του δεν επιστρέφει στην στρωμένη οικογενειακή επιχείρηση αλλά αναζητά την επαγγελματική εμπειρία σε μεγάλες εταιρίες του εξωτερικού όπως η Γαλλική Πεσινέ. « Παρότι γιός βιομηχάνου πέρασα όλες τις θέσεις κάνοντας ακόμη και τον εργάτη. Ηταν μια δύσκολη περίοδος στην οποία δούλευα νυχθημερόν. Οι γονείς μου και το σπίτι μου στην Ελλάδα με έβλεπαν ελάχιστα μέχρι που σε ηλικία 27 ετών αποφασίζω να επιστρέψω αναλαμβάνοντας την θέση του Γενικού Διευθυντή στην οικογενειακή βιομηχανία των Τσιμέντων Ηρακλής».
«Είναι δύσκολο να συνεργάζεσαι με τον πατέρα σου ειδικά όταν διαθέτει τέτοιο εκτόπισμα» παραδέχεται. « Όμως ο Αλέξανδρος Τσάτσος ήταν ένας έξυπνος άνθρωπος που μου άφησε χώρο. Πήρα μια βιομηχανία που έκανε τζίρο ένα εκατομμύριο τόνου τσιμέντο το χρόνο και το έφτασα επτά». Και δεν ήταν μόνο αυτό. Ηταν και η αποδοχή από τον στενό κύκλο των συνεργατών. Το να σε παραδεχτούν για το μυαλό, τις πρωτοβουλίες σου και την οντότητά σου, και όχι γιατί είσαι ο γιός του αφεντικού είναι μεγάλο πράγμα».
Την εποχή της συνεργασίας Αλέξανδρου και Γιώργου Τσάτσου, η βιομηχανία Ηρακλής γίνεται μια απο τις μεγαλύτερες εξαγωγικές εταιρίες. Με τα τσιμέντα της χτίζονται κτίρια στη Λιβύη, Νιγηρία, Σαουδική Αραβία, Αίγυπτο. Οι ασύλλυπτοι για την εποχή τζίροι ωθούν τον νεαρό Γιώργο Τσάτσο να κάνει κι άλλα επιχειρηματικά ανοίγματα. Δημιουργεί ένα εργοστάσιο ελαφρόπετρας, μια μονάδα που κάνει χάρτινες συσκευασίες για την τοποθέτηση φρούτων, έχει την έμπνευση να πάρει παλιά πλοία και να τα μετατρέψει σε τανκερ μεταφοράς τσιμέντου, ιδρύει μια εταιρία καθαρισμού κτιρίων κλ. «Υπήρχε όραμα και κέφι μέχρι που ήρθε το ΠΑΣΟΚ και άρχισαν οι κρατικοποιήσεις. Επί υπουργίας Γεράσιμου Αρσένη μας κυνήγησαν χοντρά. Αναγκαστήκαμε να εγκαταλείψουμε το εργοστάσιό μας ως κλέφτες. Δύσκολα χρόνια, πέτρινα. Θυμάμαι την ημέρα που πήγα στο εργοστάσιο και μάζεψα τα πράγματά μου για να φύγω. Ενιωθα έντονη θλίψη αλλά και απελευθέρωση. Το να ζεις από εικοσιεπτά χρονών με ατελείωτες υποχρεώσεις , με το άγχος της επόμενης ημέρας και των αριθμών, σου στερεί κομμάτια ανεμελιάς αλλά και ελευθερίας».
Κυνηγημένος από την τρομοκρατική Οργάνωση 17 Ν μεταβαίνει μαζί με την γυναίκα και τα τέσσερα παιδιά του για μόνιμη διαμονή στην Αγγλία. Με έδρα το Λονδίνο κάνει μια καινούργια αρχή. Η διεθνής κοινότητα άλλωστε του δίνει asset – Ο Γιώργος Τσάτσος θεωρείται ο σημαντικότερος ειδικός στο τσιμέντο «Eίχα αποφασίσει ότι ήθελα να μείνω στο εξωτερικό και επομένως έπρεπε να δημιουργήσω και πάλι επιχειρήσεις. Μπαίνω μέτοχος σε βιομηχανία Τσιμέντων στην Eσθονία και την Πολωνία, γίνομαι σύμβουλος επιχειρήσεων στη Ρωσία ενώ έχω μέχρι σήμερα ένα ποσοστό από εργοστάσιο τούβλων στην Βαρσοβία».
Ο ίδιος παραδέχεται «Το επιχειρείν είναι ένα μικρόβιο που δεν φεύγει εύκολα. Εγώ που γαλουχήθηκα μέσα στους τζίρους και τις κερδοφόρες συμφωνίες το λέω με απόλυτη σιγουριά».
Ο Γιώργος Τσάτσος είχε την τύχη όχι μόνο να γεννηθεί μέσα σε μια πανίσχυρη επιχειρηματικά οικογένεια αλλά και να διαθέτει στο περιβάλλον του σημαντικές προσωπικότητες. « Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τσάτσος ήταν θείος μου γι’ αυτό και μαζί με τον πατέρα μου επισκεπτόμασταν συχνά το Προεδρικό Μέγαρο. Τον θυμάμαι να λέει ότι ο κόσμος συχνά θαυμάζει τις ομιλίες του τις οποίες βρίσκει ενδιαφέρουσες. «Ο πισινός μου γνωρίζει με τι κόπο βγαίνουν αυτές, ανέφερε πολλές φορές χαριτολογώντας». Θείος μου ήταν εξάλλου και ο γνωστός ζωγράφος Νίκος Χατζηκυριάκος- Γκίκας ο οποίος μια φορά τον χρόνο καλούσε τους συναδέλφους του και τους μαγείρευε παέλια. Δεν διέθεταν την ίδια οικονομική άνεση με εκείνον, ήθελε να τους χορτάσει γι αυτό και έδινε παραγγελία για ασύλληπτες ποσότητες. Ο Χατζηκυριάκος – Γκίκας ήταν πολύ αυστηρός σε σχέση με την ζωγραφική. Στα δικά μου όμως έργα διέκρινε την προοπτική».
Πηγή: www.newmoney.gr
Πηγή: www.protothema.gr