Άχαρος ο ρόλος του Παναθηναϊκού στα πλέι οφ. Το ξέραμε απ’ την αρχή, πλέον οριστικοποιήθηκε και μαθηματικά η 4η θέση. Άρα τα τρία ματς που απομένουν, δεν έχουν την παραμικρή σημασία. Οι νίκες θα γίνουν αιτία χαράς για κάποια λεπτά, τα ανεπιτυχή αποτελέσματα θα μοιάζουν με «μία απ’ τα ίδια». Η εξέλιξη της ομάδας είναι το ζητούμενο.
Προσοχή όμως: Το πώς σκέφτεται ο κόσμος και το τι ισχύει πραγματικά μετά από μια άκρως αποτυχημένη σεζόν, δεν επηρεάζει την υποχρέωση του αγωνιστικού τμήματος να δίνει κάθε ματς με τη νοοτροπία πως κρίνεται το πρωτάθλημα για τον Παναθηναϊκό. Επειδή μιλάμε για τον Παναθηναϊκό. Αυτό το έκαναν κόντρα στην ΑΕΚ. Μπράβο δε θα πει κανείς, όμως δεν θα περάσει και απαρατήρητο το γεγονός.
Η αντίπαλος είναι πρωτοπόρος, έχει την καλύτερη ομάδα όπως έδειξε τον τελευταίο καιρό με εμφατικό τρόπο μάλιστα, ενώ το κίνητρο ήταν τεράστιο γι’ αυτή. Νικώντας ετοίμαζε… φιέστα στην επόμενη αναμέτρηση και ουσιαστικά – έστω όχι μαθηματικά – καπάρωνε τον τίτλο.
Ο Παναθηναϊκός των 10 παικτών για τη μεγαλύτερη διάρκεια του ματς, στάθηκε αξιοπρεπέστατα. Ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο, δεν φάνηκε σε κάποιο σημείο πως η ΑΕΚ είχε αριθμητικό πλεονέκτημα. Καθόλου μικρό αυτό. Και δεν συμφωνούμε ούτε στο ελάχιστο στη λογική πως επειδή έμεινε με δέκα παίκτες ο Παναθηναϊκός, του έφυγε το άγχος. Ποιο άγχος είχε με τους 11 που του έφυγε δηλαδή; Ίσα-ίσα μένοντας με 10 δημιουργείται και ο φόβος – ειδικά στην κατάσταση που είναι το «τριφύλλι» – μην ξεφύγει η κατάσταση.
Την ίδια στάση πρέπει να τηρήσει ο Παναθηναϊκός και στα επόμενα ματς. Θελκτικό ποδόσφαιρο προφανώς και δεν αποδίδει. Τρία ματς πριν το τέλος της σεζόν, θα έμοιαζε… ηλίθιο να το περιμένουμε τώρα. Ειδικά υπό αυτές τις συνθήκες, με την ομάδα δηλαδή να είναι ήδη σε διαδικασία επόμενης μέρας, έχοντας ντέρμπι στο σήμερα.
Πέραν του αγωνιστικού, της εξαιρετικής εμφάνισης Τετέι, Λαφόν, Ίνγκασον, Αντίνο, αλλά και των δύο χαφ (Κοντούρη-Τσέριν), υπήρξε και το μετά. Με τις δηλώσεις του Ράφα Μπενίτεθ. Έμοιαζαν και ήταν ένας απολογισμός έξυπνος. Τρόπος για να πει σε όλους πως δεν ευθύνεται αυτός για τα πάντα και αν τον άφηναν ακολουθώντας τις προτάσεις του – μεταγραφές κυρίως – η ομάδα θα πήγαινε για πρωτάθλημα την επόμενη σεζόν.
Δεν κατανοούμε το νόημα που έχουν όλα αυτά πλέον. Σε επίπεδο απολογισμού, καλά έκανε ο άνθρωπος αφού αισθάνθηκε έτσι. Είπε όσα ήθελε να πει. Τα έλεγε δεν τα έλεγε, το προπονητικό μέλλον για τον Παναθηναϊκό δεν συνδέεται με τον Μπενίτεθ.
Οι απολογισμοί στις αποτυχίες, πάντα κουράζουν κιόλας. Δεν προσφέρουν τίποτα περισσότερο παρά σκάλισμα της πληγής. Ο μόνος απολογισμός που μπορεί να κάνει ο καθένας, είναι να δει τη θέση της ομάδας, τα αποτελέσματά της, την πορεία της και το ποδόσφαιρό της. Αυτό δεν αφορά μόνο τον Ισπανό τεχνικό φυσικά, καθώς δεν είναι δικό του το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για αυτή τη σεζόν. Το κακό άρχισε τέτοια εποχή πριν ένα χρόνο, όταν δεν έγιναν οι αλλαγές που θα έπρεπε.
Αλλά κι αυτό δεν έχει νόημα να το λέμε τώρα. Νόημα έχει το αύριο, να προετοιμαστεί σωστά. Πρωτίστως με τη σωστή επιλογή προπονητή και εν συνεχεία με τις κατάλληλες μεταγραφές. Οι οποίες θα δώσουν ποιότητα ικανή να δουλευτεί από τον νέο προπονητή και να μετατρέψει τον Παναθηναϊκό επιτέλους σε μια ομάδα πρωταθληματική. Τα υπόλοιπα είναι απλά για καφενειακές συζητήσεις, καθώς όσο ασχολείσαι με το χθες, τότε δεν έχεις τύχη και ελπίδα για το αύριο.
Υ.Γ. Ο τρόπος που αντιμετωπίζεται ο Τετέι, έχει περάσει τα όρια του προκλητικού πλέον. Το ακόμη πιο προκλητικό είναι πως διαρκώς πάνε να τον βγάλουν και φταίχτη.
Υ.Γ.1: Η Παναθηναϊκή ουσία της εβδομάδας, είναι το μπάσκετ. Με το καλό να έρθει η πρόκριση στο Final Four. Ο σύλλογος επιβάλλεται να είναι ένα, ειδικά μπροστά σε τέτοιου μεγέθους αδικίες που βλέπουμε στην EuroLeague. Αυτό που συνέβη με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο και την τιμωρία του, θυμίζει εποχές σκληρής ποδοσφαιρικής παράγκας. Μόνο που εδώ το βιώνουμε στο κορυφαίο ευρωπαϊκό επίπεδο. Πόσο πιο χαμηλά θα πέσετε;
Πηγή: www.onsports.gr