Μπορεί ο όρος «λαϊκό προσκύνημα» να χρησιμοποιείται συχνά μετά το θάνατο διάσημων, αυτό όμως που συνέβη στη Νίκαια για τον Γιώργο Μαζωνάκη ήταν ο ορισμός του.
Χιλιάδες άνθρωποι, άλλοτε με δάκρυα, άλλοτε τραγουδώντας, άλλοτε χορεύοντας έφτασαν στη γειτονιά του, στην κοινή τους γειτονιά για να αποχαιρετήσουν αυτόν που έμοιαζε να μην έφυγε ποτέ από κει, ακόμα και όταν χαμογελούσε από την κορυφή
Ο υπογράφων δεν ήταν ποτέ αυτός που άκουγε τα τραγούδια του ή που έκλεινε τραπέζι για να τον ακούσει από κοντά. Πλην όμως το «άστρο» του λαϊκού παιδιού, που δεν «έπαιζε» τίποτε παραπάνω απ’ αυτό που ήταν παρέμενε πάντα ορατό.
Τι είναι το «λαϊκό» σήμερα αναρωτήθηκαν πολλοί βλέποντας το πλήθος στη Νίκαια. Υπάρχει άραγε ένας ορισμός; Μια «αλήθεια»; Και από ποιον πιστοποιείται; Είναι τα τραγούδια που θα μείνουν στα χείλη χιλιάδων; Είναι τα κινητά που σηκώνονταν για να καταγράψουν τη στιγμή; Είναι τα χειροκροτήματα και τα λουλούδια από τα μπαλκόνια; Είναι όλα και τίποτα μαζί.
Ίσως ένα ισχυρό μέτρο της «λαϊκότητας» είναι να μην ξεχάσεις, να μη «φύγεις» οριστικά έστω και είσαι πλέον το αστέρι στην πίστα. Χωρίς να είσαι «Θεός». Να είσαι μόνο ο «άγιος» που δεν είναι τέλειος και ατσαλάκωτος, αλλά αυθεντικός. Που μπορεί να είναι αδελφός, γείτονας, κολλητός, μπορεί να είναι ο Γιώργος «δύο στενά παρακάτω», μπορεί ταυτόχρονα να είναι το αστέρι που λάμπει, η μεγάλη φίρμα, να είναι επίσης ο ευάλωτος και αφελής.
Ουσιαστικά θέλουμε τα είδωλα μας να είναι θνητά, με αδυναμίες και αμοιχές, θέλουμε την κορώνα, αλλά και το σπάσιμο στη φωνή τους, θέλουμε να τους θυμόμαστε με το μικρό του όνομα, γιατί μεγάλωσαν τον κόσμο μας.
Πηγή: www.cnn.gr