Ο ισοβίτης της αριστερής και ο άρχοντας της μεσαίας: Οι φυλές των λωρίδων στους ελληνικούς δρόμους

Στην Ελλάδα μάθαμε πρώτα να αποκτούμε αυτοκίνητο και πολύ αργότερα να οδηγούμε μαζί με τους άλλους. Το Ι.Χ. ήρθε σαν διαβατήριο κοινωνικής ανόδου, απόδειξη ότι «τα κατάφερες», ένα μικρό ιδιωτικό βασίλειο παρκαρισμένο κάτω από την πολυκατοικία. Η έννοια ότι αυτό το βασίλειο, μόλις βγει στον δρόμο, πρέπει να μοιραστεί χώρο, κανόνες και προτεραιότητες με εκατοντάδες άλλα, αποδείχθηκε κάπως πιο δύσκολη. Και όταν αργότερα αποκτήσαμε κανονικούς αυτοκινητόδρομους, το πρόβλημα απλώς απέκτησε περισσότερες λωρίδες.

Οι αυτοκινητόδρομοι ήρθαν σχετικά αργά στη ζωή μα

Ισως εκεί να βρίσκεται κι ένα μέρος του προβλήματος. Για πολλές δεκαετίες «Εθνική Οδός» στην Ελλάδα σήμαινε Αχλαδόκαμπος, Κατάρα, Τέμπη, Μπράλος. Σήμαινε ασθμαίνουσες νταλίκες, ταβέρνες, σουβλάκια Ισθμού, διασταυρώσεις, αμέριμνα τρακτέρ και οικογενειακές εξορμήσεις στομαχικών διαταραχών όπου το «πότε φτάνουμε;» ήταν κάτι ανάμεσα σε μαθηματικό πρόβλημα και μεταφυσικό ερώτημα. Ο άξονας Αθήνας-Θεσσαλονίκης άρχισε να κατασκευάζεται τμηματικά ήδη από τη δεκαετία του ’50, όμως χρειάστηκαν περίπου επτά δεκαετίες μέχρι να αποκτήσει σε όλο του το μήκος τα χαρακτηριστικά ενός σύγχρονου αυτοκινητόδρομου. Με την παράδοση και των τελευταίων χιλιομέτρων στα Τέμπη το 2017 έκλεισε ουσιαστικά αυτή η μεγάλη εκκρεμότητα (η Αθηνών-Πύργου ολοκληρώθηκε μόλις πέρσι). Οι δρόμοι λοιπόν έγιναν ευρωπαϊκοί. Ο Έλληνας οδηγός πάλι, δεν πρόλαβε να βγάλει από πάνω του εκείνη την παλιά, σχεδόν τρυφερή σχέση με τους κανόνες: τους θεωρεί απολύτως απαραίτητους, αρκεί να εφαρμόζονται στους άλλους.

Διαβάστε περισσότερα: https://www.newmoney.gr