Το βάθρο του Σίλβερστοουν θα μείνει στα βιβλία της ιστορίας, ως το Grand Prix που έφερε ξανά στο πόντιουμ τον Σαρλ Λεκλέρ μετά από… δεν ξέρω και εγώ από πότε. Ο τρόπος, όμως, με τον οποίο φτάσαμε σε αυτό δύσκολα θα μείνει στη μνήμη των φίλων της Formula 1.
Γιατί; Πολύ απλά, διότι είδαμε έναν ακόμα αγώνας κρίθηκε χωρίς να μας δοθεί η ευκαιρία να απολαύσουμε αυτό που όλοι περιμέναμε. Μια πραγματική μάχη στους τελευταίους γύρους. Και ο κύριος υπεύθυνος λέγεται safety car, που έκανε γύρο του θριάμβου, αντί να αφήσει τα μονοθέσια να τρέξουν.
Πόσοι, άραγε, έκλεισαν την τηλεόραση πριν πέσει η καρό σημαία;
Ή μάλλον, πόσοι περίμεναν να απολαύσουν το Safety Car να παραμένει στην πίστα γύρο με τον γύρο και κατάλαβαν ότι το έργο είχε τελειώσει; Όχι επειδή οι οδηγοί δεν μπορούσαν να προσφέρουν θέαμα, αλλά επειδή δεν τους επετράπη ποτέ να το κάνουν.
Και κάπως έτσι γεννιέται και ένα εύλογο ερώτημα: Τι στο καλό προσπαθεί να πετύχει η Formula 1; Διότι αν καταφέρνει να κάνει κάτι αυτό είναι κόντρα στο θέαμα, αυτό δηλαδή που έκανε διάσημο το άθλημα των τεσσάρων τροχών και της μέγιστης ταχύτητας, μέσα στα χρόνια. Αυτό χάρη στο οποίο
Η ασφάλεια είναι αδιαπραγμάτευτη, ειδικά ύστερα από όσα έχει ζήσει το άθλημα, κανείς δεν ζητά επιστροφή στις επικίνδυνες δεκαετίες και των δυστυχημάτων τύπου Άιρτον Σένα, Κέκε Ρόζμπεργκ ή τραγωδία αντίστοιχη του Λάουντα. Όμως άλλο η ασφάλεια και άλλο η υπερβολική διαχείριση κάθε κατάστασης, σε βαθμό που ο αγώνας να μετατρέπεται σε πομπή.
Στην πίστα του Σίλβερστοουν, άλλωστε, ένα μέρος που έχουν γραφτεί μερικές από τις μεγαλύτερες μονομαχίες της Formula 1, αντί να απολαύσουμε ένα εκρηκτικό φινάλε, παρακολουθήσαμε μονοθέσια να ακολουθούν το Safety Car μέχρι -σχεδόν- το τέλος, γνωρίζοντας ότι οι πιθανότητες ανατροπής έχουν πλέον μηδενιστεί.
Ο κόσμος δεν πληρώνει εισιτήριο ούτε συνδρομές για να δει αυτοκίνητα να κινούνται με ελεγχόμενο ρυθμό. Πληρώνει για να δει τους κορυφαίους οδηγούς του κόσμου να παίρνουν ρίσκα, να αμύνονται, να επιτίθενται και να γράφουν ιστορία.
Οι θρύλοι δεν γεννιούνται στα πρωτόκολλα
Οι σημερινοί πρωταγωνιστές του αθλήματος δεν μπορούμε να πούμε ότι υστερούν σε ταλέντο. Ο Χάμιλτον, ο Λεκλέρ, ο Φερστάπεν, ο Ράσελ, ο Αντονέλι και οι υπόλοιποι αποτελούν μια εξαιρετική γενιά οδηγών δεν μπορούμε να πούμε ότι τους λείπει η ποιότητα, αλλά αυτή τη στιγμή υστερούν λόγω… εποχής. Μιας εποχής που οι συνθήκες δεν τους επιτρέπουν να δημιουργήσουν τις δικές τους θρυλικές στιγμές.
Ο Σένα, ο Λάουντα, ο Χαντ, ο Χάκινεν, ο Προστ ή ο Μάνσελ δεν έγιναν αθάνατοι μόνο επειδή κέρδιζαν, αλλά γιατί το ίδιο το άθλημα τούς έδινε την ευκαιρία να φτάνουν στα όρια. Να παίρνουν αποφάσεις σε κλάσματα δευτερολέπτου, να κερδίζουν ή να χάνουν στην πίστα και όχι επειδή η διαδικασία δεν άφησε ποτέ τον αγώνα να ξαναρχίσει πραγματικά.
Η Formula 1 μοιάζει ολοένα και περισσότερο να φοβάται το ίδιο το απρόβλεπτο που την έκανε το κορυφαίο μηχανοκίνητο σπορ στον κόσμο, προσπαθώντας να ελέγξει κάθε πιθανό σενάριο, κάθε λεπτομέρεια, κάθε κίνδυνο. Και μέσα σε αυτή την προσπάθεια, πολλές φορές καταλήγει να ελέγχει και το ίδιο το θέαμα.
Το αποτέλεσμα; Αγώνες που τελειώνουν πριν τελειώσουν. Φίλαθλοι που σηκώνονται από τον καναπέ πριν από την καρό σημαία. Και ένα προϊόν που, αντί να δημιουργεί νέους μύθους, μοιάζει να τους στερεί από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές του.
Στην προκειμένη περίπτωση, η εξήγηση περί προβλήματος λογισμικού, που δεν επέτρεψε την έγκαιρη αποχώρηση του Safety Car, μοιάζει δύσκολο να πείσει. Μιλάμε για ένα σύστημα που διαθέτει πολλαπλές δικλείδες ασφαλείας, εξελίσσεται εδώ και χρόνια και έχει σχεδιαστεί ακριβώς για να ελαχιστοποιεί την πιθανότητα ανθρώπινου ή τεχνικού λάθους. Είναι, λοιπόν, απολύτως λογικό να υπάρχουν ερωτήματα και να ζητούνται πιο πειστικές απαντήσεις.
Η Formula 1 δεν χρειάζεται λιγότερη ασφάλεια…
…αλλά περισσότερο θάρρος. Το θάρρος να εμπιστευτεί ξανά τους οδηγούς της, αφήνοντας τους αγώνες να κρίνονται στην άσφαλτο και όχι πίσω από ένα Safety Car.
Γιατί όσο η Formula 1 συνεχίζει να «προστατεύει» το προϊόν της με αυτόν τον τρόπο, τόσο περισσότερο κινδυνεύει να του αφαιρέσει αυτό που το έκανε μοναδικό. Αυτή την ωμή αδρεναλίνη, που του έδωσε μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας.
Πηγή: www.onsports.gr