Στην ιταλική ταινία του 1964 «Ένας Αμερικανός στη Ρώμη», σε σκηνοθεσία του Στέφανο Βαντζίνα και με πρωταγωνιστή τον θρυλικό Αλμπέρτο Σόρντι, αποτυπώνεται με μοναδική μαεστρία η επιρροή του αμερικανικού τρόπου ζωής στη γειτονική χώρα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο αγαπημένος Αλμπερτόνε ενσαρκώνει την επιθυμία των Ιταλών για καλή ζωή και ανεμελιά -το αμερικανικό όνειρο. Ντύνεται, μιλά και φέρεται όπως -νομίζει ότι κάνουν- οι Αμερικανοί. Για αυτό το λόγο, απορρίπτει ένα πλούσιο πιάτο με μακαρόνια, πεπεισμένος ότι στη «γη της Επαγγελίας» τρέφονται μόνο με ψωμί, μαρμελάδα, μουστάρδα, γιαούρτι και γάλα. Αρκεί μόνο μια δαγκωνιά, ωστόσο, για να συνειδητοποιήσει το λάθος του και να στραφεί στα σπαγγέτι τρώγοντάς τα λαίμαργα.
Η αυθεντικότητα, οι γνήσιες γεύσεις κι οι παραδόσεις είναι βαθιά ριζωμένες στη γαστρονομική κουλτούρα της Ιταλίας και αυτό καταγράφεται όχι μόνο στην παραπάνω σκηνή, αλλά και δεκάδες άλλες του ιταλικού κινηματογράφου. Το φαγητό δεν είναι απλώς ανάγκη και επιβίωση, είναι συνδετικό στοιχείο ολόκληρης της κοινωνίας. Ένα καθημερινό τελετουργικό που ενώνει τους ανθρώπους και δημιουργεί αναμνήσεις. Μια κοινή γλώσσα.
Διαβάστε περισσότερα στο www.newmoney.gr
Πηγή: www.protothema.gr