Πίσω από αυτό το όνομα βρίσκεται ο Κώστας Τσιλιλής, ένας άνθρωπος που σπούδασε φυσικός, αλλά τελικά επέλεξε έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο, να επιστρέψει στα Τρίκαλα και να επενδύσει στο τσίπουρο, σε μια εποχή που το προϊόν καταναλωνόταν κυρίως χύμα και σπάνια έβρισκε θέση σε εμφιαλωμένη μορφή στο ράφι.
Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά τα πρώτα του βήματα, η Τσιλιλής Α.Ε. με έδρα τη Ράξα συγκαταλέγεται μεταξύ των πιο αναγνωρίσιμων παραγωγών τσίπουρου στην Ελλάδα, με παρουσία τόσο στην εγχώρια αγορά όσο και σε επιλεγμένες διεθνείς αγορές. Παράλληλα, αποτελεί μια καθετοποιημένη επιχείρηση που συνδυάζει αμπελουργία, οινοποίηση και παραγωγή αποσταγμάτων, με χαρτοφυλάκιο που εκτείνεται από τα κρασιά του Κτήματος Θεόπετρα μέχρι τα φρέσκα και παλαιωμένα τσίπουρα που έχουν καθιερώσει το όνομα της εταιρείας στην αγορά.
Η συζήτηση μαζί του γίνεται με φόντο τη μελέτη του ΙΟΒΕ για το οικονομικό αποτύπωμα της ποτοποιίας και αποσταγματοποιίας, ενός κλάδου που συνεισφέρει πάνω από 2 δισ. ευρώ στην ελληνική οικονομία και στηρίζεται όλο και περισσότερο στην εξωστρέφεια. Μέσα από την προσωπική του διαδρομή ξεδιπλώνεται παράλληλα και η ιστορία ενός προϊόντος που τα τελευταία χρόνια επιχειρεί να βρει τη θέση του στη διεθνή αγορά.
«Στη Φυσική ψάχνεις την ουσία των φαινομένων. Στην απόσταξη ψάχνεις να πάρεις την καρδιά του σταφυλιού», λέει ο κ. Τσιλιλής, ο οποίος γρήγορα συνειδητοποίησε ότι η προοπτική μιας ζωής στην εκπαίδευση ως καθηγητής Φυσικής δεν τον γοήτευε. Ετσι, στα τέλη της δεκαετίας του ’80 επέστρεψε στα Τρίκαλα και αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με κάτι που γνώριζε από παιδί, το τσίπουρο.
Το «κλειδί» γι’ αυτή την απόφαση ήταν ο νόμος Τσοβόλα του 1988, ο οποίος απελευθέρωνε για πρώτη φορά την εμφιάλωση του τσίπουρου, ενός προϊόντος που μέχρι τότε κυκλοφορούσε σχεδόν αποκλειστικά χύμα, καθώς η παραγωγή του αποτελούσε προνόμιο κυρίως αμπελουργών σε παραμεθόριες περιοχές ως μέτρο ενίσχυσης του εισοδήματός τους.
Ο νεαρός τότε Τσιλιλής είδε μια ευκαιρία. Επιχειρηματική από τη μία πλευρά, αλλά και βαθιά προσωπική από την άλλη, καθώς του έδινε τη δυνατότητα να κρατήσει ζωντανή τη σχέση του με κάτι που τον συνόδευε από τα παιδικά του χρόνια. «Γεννήθηκα μέσα στα τσίπουρα», θυμάται. «Ο παππούς μου ο Ευθύμης ήταν επίτροπος στην εκκλησία του χωριού μας, ένα ορεινό χωριό της Καλαμπάκας, και ήταν υπεύθυνος του άμβυκα της εκκλησίας, όπου κάθε φθινόπωρο το χωριό απόσταζε την παραγωγή του και έβγαζε το τσίπουρο και το κρασί της χρονιάς. Και στα καζανέματα το χωριό μαζευόταν, απολάμβανε τη διαδικασία, γλεντούσε και ξέφευγε για λίγο από τη σκληρή καθημερινότητα».
Αυτή η εικόνα, η αίσθηση ότι το τσίπουρο λειτουργούσε ως αφορμή για να φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά, ήταν, όπως παραδέχεται, εκείνη που τον σημάδεψε περισσότερο και τον έκανε χρόνια αργότερα να δει στο παραδοσιακό απόσταγμα όχι μόνο ένα προϊόν, αλλά και μια ιστορία που άξιζε να συνεχιστεί.
Ετσι, το 1989 ιδρύει την Τσιλιλής Α.Ε., δημιουργώντας το πρώτο αποστακτήριο στη Θεσσαλία και ένα από τα πρώτα στην Ελλάδα που επένδυσαν στην εμφιάλωση του τσίπουρου. Η αρχή, ωστόσο, κάθε άλλο παρά εύκολη ήταν. «Με το που εμφιαλώθηκε το τσίπουρο, βγήκα μόνος μου στα μαγαζιά στα Τρίκαλα για να το πουλήσω. One man show ήμουν τότε», θυμάται. Η υποδοχή όμως δεν ήταν αυτή που περίμενε. «Η πρώτη “φάπα” ήταν ότι ο κόσμος δεν μπορούσε να δεχθεί ένα προϊόν που το θεωρούσε σπιτικό να το δει εμφιαλωμένο και να αποκτά εμπορική μορφή. Το απέρριψαν. Αυτό έγινε σε όλη τη Θεσσαλία».
www.newmoney.gr
Πηγή: www.protothema.gr