Υπάρχει ένα κοινό και ταυτόχρονο παράδειγμα. Λονδίνο ή Νέα Υόρκη, Άμστερνταμ ή Βρυξέλλες. Είναι λες και η διαμόρφωση της εργασιακής πραγματικότητας δεν έχει μάτια για τη γεωγραφία. Τώρα που μιλάμε, ένας εργοδότης στην Αθήνα ή τη Μαδρίτη υπολογίζει πόσο προσωπικό μπορεί να γλιτώσει χάρη σ’ εκείνο το μόνιμα διαθέσιμο chatbot. Την ίδια ώρα, κάτω από έναν νεροχύτη στην ίδια πόλη κάποιος βιδώνει έναν σωλήνα.
Ίσως μόνος του αντίπαλος σ’ αυτό που κάνει είναι η ρουτίνα. Η θέση εργασίας του δεν διαπραγματεύεται με κανέναν αλγόριθμο. Δεν είναι φτηνός ρεαλισμός, ούτε ταξικό ζήτημα. Ακόμα και οι κραταιοί CEO εταιρειών νιώθουν το πάτωμα της άνετης καρέκλας τους να ραγίζει. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν απειλεί μόνο τις χαμηλότερες βαθμίδες της εργασίας γραφείου. Διεκδικεί χώρο ακόμη και εκεί όπου μέχρι χθες θεωρούσαμε ότι η ανθρώπινη κρίση ήταν αναντικατάστατη: στη λήψη αποφάσεων.
Διαβάστε περισσότερα: newmoney.gr
Πηγή: www.protothema.gr