Η Ελλάδα αγοράζει επτά χρόνια φθηνότερου χρέους: Πώς οι πρόωρες αποπληρωμές μειώνουν τον λογαριασμό των τόκων

Περισσότερες αντοχές στους προϋπολογισμούς των επόμενων ετών δημιουργεί η γρήγορη αποκλιμάκωση του δημόσιου χρέους, καθώς η Ελλάδα δεν μειώνει πλέον μόνο το ύψος του, αλλά και τον λογαριασμό για την εξυπηρέτησή του. Οι πρόωρες αποπληρωμές που πραγματοποιούνται μέσα στο 2026 αφαιρούν περίπου 370 εκατ. ευρώ τον χρόνο από τις δαπάνες για τόκους, περιορίζουν τις μελλοντικές ανάγκες χρηματοδότησης και μειώνουν έναν από τους μεγάλους κινδύνους για μια οικονομία που εξακολουθεί να έχει υψηλό δημόσιο χρέος.

Το όφελος δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε ένα νέο πακέτο 370 εκατ. ευρώ για μειώσεις φόρων ή παροχές. Μεταφράζεται όμως σε μικρότερο κόστος εξυπηρέτησης, καλύτερη δημοσιονομική εικόνα και ταχύτερη αποκλιμάκωση του χρέους, ενισχύοντας τις δυνατότητες της οικονομίας να αντιμετωπίσει νέες πιέσεις χωρίς να επιβαρύνεται με τον ίδιο λογαριασμό. Και αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία η ακρίβεια πιέζει τα εισοδήματα, οι απαιτήσεις για νέες φοροελαφρύνσεις παραμένουν ισχυρές και οι ευρωπαϊκοί κανόνες βάζουν συγκεκριμένα όρια στην αύξηση των κρατικών δαπανών.

Μέσα στο 2026 οι πρόωρες αποπληρωμές αναμένεται να φθάσουν συνολικά τα 12,84 δισ. ευρώ. Περίπου 6,94 δισ. ευρώ αφορούν τα διμερή δάνεια του GLF που αποπληρώθηκαν τον Ιούνιο, 1,2 δισ. ευρώ τη μείωση του ύψους των εντόκων γραμματίων, ενώ ακολουθούν η πρόωρη εξόφληση δανείων του EFSF ύψους 2,5 δισ. ευρώ και ομολογιακού δανείου περίπου 2,2 δισ. ευρώ, το οποίο κανονικά λήγει τον Δεκέμβριο του 2027.

Το ενδιαφέρον βρίσκεται στο κόστος και στη διάρκεια των υποχρεώσεων που φεύγουν νωρίτερα από τον λογαριασμό. Η μέση σταθμική διάρκειά τους φθάνει τα 7,1 χρόνια και το μέσο κόστος εξυπηρέτησης περίπου στο 2,9%. Με βάση αυτά τα δεδομένα, η εξοικονόμηση από τις δαπάνες τόκων υπολογίζεται σε περίπου 370 εκατ. ευρώ ετησίως και τουλάχιστον 2,6 δισ. ευρώ σε βάθος επταετίας.

Στην πράξη, το Δημόσιο αξιοποιεί πλεονάζοντα ταμειακά διαθέσιμα, των οποίων η απόδοση είναι χαμηλότερη από το κόστος του χρέους που εξοφλεί, για να περιορίσει από τώρα τις υποχρεώσεις των επόμενων ετών. Πρόκειται περισσότερο για διαχείριση του ισολογισμού του Δημοσίου παρά για δημοσιονομική δαπάνη: μειώνονται από τη μία τα διαθέσιμα και από την άλλη οι υποχρεώσεις.

Αυτή η διάκριση είναι κρίσιμη και για τη συζήτηση γύρω από το αν τα 12,84 δισ. ευρώ θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν διαφορετικά. Η αποπληρωμή χρέους αποτελεί χρηματοοικονομική συναλλαγή και, σύμφωνα με τη μεθοδολογία της Eurostat, δεν επηρεάζει απευθείας το δημοσιονομικό έλλειμμα όπως μια νέα δημόσια δαπάνη. Επομένως, τα 12,84 δισ. ευρώ δεν αποτελούν έναν ισόποσο «κουμπαρά» που θα μπορούσε εναλλακτικά να μετατραπεί αυτούσιος σε φοροελαφρύνσεις, επιδόματα ή αυξήσεις.

Διαβάστε περισσότερα στο newmoney.gr