Μήπως χρειαζόμαστε όλοι λίγο «Γκρεγκ Πόποβιτς» στη ζωή μας;

Τελικά τι κάνει έναν προπονητή πραγματικά καλό; Υπάρχουν εκείνοι που θα σου μάθουν πώς να κάνεις το σωστό σκριν, πώς να παίξεις καλύτερη άμυνα ή ακόμα το μυστικό για να κερδίσεις ένα πρωτάθλημα. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, υπάρχουν και εκείνοι τύπου Coach Carter που πάνω από όλα θέλουν το καλό των παικτών στη ζωή και την ακαδημαϊκή εξέλιξή τους και ύστερα το μπάσκετ, όπως είχαμε δει στην εξαιρετική ταινία με τον Σάμουελ Τζάκσον.

Στην ίδια λογική θα πρέπει να λογίζεται και ο σπουδαιότερος όλων, ο Γκρεγκ Πόποβιτς, ο άνθρωπος που πίστευε ότι πριν γίνεις καλύτερος μπασκετμπολίστας, πρέπει να γίνεις καλύτερος άνθρωπος.

Οι δηλώσεις του άλλοτε παίκτη του στο Σαν Αντόνιο, ΝτεΜαρ ΝτεΡόζαν για όσα ζούσαν στα αποδυτήρια των Σπερς είναι ίσως η καλύτερη υπενθύμιση ότι ο «Ποπ» δεν ήταν ποτέ ένας συνηθισμένος NBA coach.

«Υπήρχαν μέρες που μπαίναμε στα αποδυτήρια πηγαίνοντας για προπόνηση», αποκάλυψε ο ΝτεΡόζαν, «αλλά αντί γι’ αυτό, μας έδειχνε βίντεο από χώρες του τρίτου κόσμου. Παιδιά 13 ετών που τα εκπαίδευαν να κρατούν AK-47 και να γίνονται δολοφόνοι. Και μετά μας έλεγε: «”Εσείς παίζετε μπάσκετ, πληρώνεστε εκατομμύρια και μπορείτε να μεγαλώσετε τα παιδιά σας. Μην ξεχνάτε ποτέ πόσο τυχεροί είστε“».

Σε μια εποχή που το μεγαλύτερο πρόβλημα πολλών επαγγελματιών αθλητών είναι αν θα πάρουν το supermax συμβόλαιο ή αν θα αλλάξουν ομάδα, ο Πόποβιτς επέλεγε να τους προσγειώνει στην πραγματικότητα. Όχι για να τους κάνει να αισθανθούν ενοχές, αλλά για να τους θυμίσει την προοπτική.

Όλοι χρειαζόμαστε έναν Ποπ κάποια στιγμή στη ζωή μας

Πόσες φορές έχουμε πιάσει τον εαυτό μας να γκρινιάζει για πράγματα που, αν τα δεις από λίγο πιο μακροπρόθεσμα και σφαιρικά, είναι σχεδόν ασήμαντα; Για την κίνηση στον δρόμο, για την κοπέλα που δεν σου έστειλε, για ένα δύσκολο meeting ή μια καθυστέρηση στο αεροδρόμιο ή ότι η παραγγελία μας άργησε είκοσι λεπτά.

Δεν σημαίνει ότι τα προβλήματά μας δεν είναι πραγματικά, ωστόσο, συχνά ξεχνάμε πόσο διαφορετική μπορεί να είναι η ζωή για εκατομμύρια ανθρώπους και αυτό ακριβώς το μήνυμα προσπαθούσε να περάσει ο Πόποβιτς στους παίκτες του.

Να τους υπενθυμίσει ότι η επιτυχία δεν είναι μόνο οι τίτλοι, τα χρήματα ή οι διακρίσεις, αλλά και η δυνατότητα να επιστρέφεις σπίτι ασφαλής, να βλέπεις τα παιδιά σου να μεγαλώνουν και να έχεις την πολυτέλεια να σχεδιάζεις το αύριο.

Ίσως γι’ αυτό τόσοι παίκτες που πέρασαν από το Σαν Αντόνιο δεν μιλούν πρώτα για τα συστήματα του Pop, αλλά για τις συζητήσεις μαζί του. Για τα βιβλία που τους πρότεινε, τα δείπνα που οργάνωνε, για το ενδιαφέρον του για την ιστορία, την πολιτική, τον πολιτισμό και, πάνω απ’ όλα, για τους ανθρώπους.

Ο Γκρεγκ Πόποβιτς δεν ήθελε να δημιουργήσει απλώς καλύτερους αθλητές, αλλά να δημιουργήσει ανθρώπους που θα καταλάβαιναν ότι η ζωή είναι πολύ μεγαλύτερη από ένα παιχνίδι μπάσκετ.

Τι κρατάμε λοιπόν;

Όχι, δεν χρειάζεται να βλέπουμε καθημερινά σκληρές εικόνες για να νιώσουμε ευγνωμοσύνη, παρόλα αυτά όμως, πού και πού, χρειάζεται να κάνουμε μια παύση και να εκτιμούμε λίγο παραπάνω τι έχουμε κατακτήσει και με ποια πλεονεκτήματα ζούμε. Να θυμόμαστε ότι υπάρχουν πράγματα που θεωρούμε δεδομένα, ενώ για άλλους αποτελούν όνειρο.

Ίσως τελικά να χρειαζόμαστε όλοι λίγο Πόποβιτς στη ζωή μας. Όχι για να μας μάθει πώς να κερδίζουμε, αλλά για να μας θυμίζει τι πραγματικά αξίζει να μη χάσουμε.