Στέκεσαι δίπλα του και νιώθεις το ρίγος να σε διαπερνά. Του δίνεις το χέρι σου και νιώθεις την τιμή αλλά και την ανάγκη να υποκλιθείς. Και εκεί που νομίζεις ότι το λόγια του θα είναι σκληρά και αλύγιστα, όπως ήταν ο ίδιος στα χρόνια του στα παρκέ του ΝΒΑ, σε κάνει να νιώθεις λες και τον ξέρεις χρόνια.
Χαλαρός, προσιτός, με μια ξεχωριστή ενέργεια και διάθεση να σου τα πει όλα και πολλά παραπάνω. Αυτός είναι ο Gary Payton. Ο «Glove» του ΝΒΑ, ο τύπος που θρύλοι του μπάσκετ δεν άντεχαν να τους μαρκάρει, ο σκληρός «στρατηγός» στα παρκέ των 90’s και στις αρχές των 00’s, εκείνος που έγραψε ιστορία για το «φονικό» δίδυμο που δημιούργησε παρέα με Shawn Kemp στους «Υπερηχητικούς» του ΝΒΑ, τους οποίους και περιμένουμε με ανυπομονησία για να επιστρέψουν στην μπασκετική πραγματικότητα.
: Seattle SuperSonics: Η νοσταλγία μπορεί να γίνει πραγματικότητα
Και μην αναρωτιέσαι, εννοείται τον ρωτήσαμε για αυτό.
Η συνάντησή μας είχε προγραμματιστεί στο πλαίσιο του τουρνουά, 3on3 Road to Glory της Novibet το οποίο πραγματοποιήθηκε στην Πλατεία Κοτζιά το διήμερο 16-17 Μαΐου.
Αφού, λοιπόν, καθίσαμε πλάι στον μίνι καναπέ στο κεντρικό περίπτερο της Novibet, εγώ φορώντας ένα t-shirt των SuperSonics και εκείνος πολύ πιο χαμογελαστός και ορεξάτος από ό,τι τον περίμενα -όταν είσαι γνωστός ως ο “σκληρός” τα περιμένεις αυτά- ξεκινήσαμε την κουβέντα μας.
-Τι σου λείπει περισσότερο από όλα από την εποχή που ήσουν ενεργός παίκτης στο ΝΒΑ;
Το να είμαι μαζί με τους συμπαίκτες μου, θα πω. Αυτό, το να περνάω καλά μαζί τους, και εννοείται το να παίζω μπάσκετ σε καθημερινό επίπεδο. Μεγάλωσα παίζοντας μπάσκετ, οπότε μπορώ να πω ότι αυτό είναι που μου λείπει περισσότερο.
-Πώς αισθάνεσαι που οι Seattle SuperSonics “μάλλον” επιστρέφουν στο ΝΒΑ;
Δεν υπάρχει «μάλλον», όντως επιστρέφουμε τη σεζόν 2028-29, εμείς (το Σιάτλ) μαζί με το Vegas και αυτή τη στιγμή κοιτάζουμε τα logistics, αλλά είναι βέβαιο ότι θα είμαστε εντάξει. Οι ιδιοκτήτες των ομάδων είναι σύμφωνοι με την επιστροφή, οπότε θα είναι πραγματικά υπέροχο για την ομάδα μου να επιστρέψει.
-Ποια θεωρείς ότι είναι η κορυφαία στιγμή της καριέρας σου; Ειδικά αν έπρεπε να διαλέξεις ανάμεσα στους Τελικούς του NBA, SuperSonics εναντίον Bulls με αντίπαλο τον Michael Jordan ή εκείνο το σουτ που έβαλες το 2006 και ουσιαστικά έδωσε το τρόπαιο στο Miami;
Δεν θα διαλέξω κάποια από τις δύο, θα πω απλώς «ολόκληρη η καριέρα μου». Σίγουρα υπάρχουν πολλές στιγμές που σε καθορίζουν, αλλά το βασικό είναι το ότι ήμουν μπασκετμπολίστας και για αυτό επιμένω το ότι μου λείπει περισσότερο.
Υπάρχουν πολλές, διαφορετικές στιγμές που ουσιαστικά καθόρισαν το ποιος είμαι, αλλά θεωρώ ότι οι στιγμές που άξιζαν ήταν πολλές μαζί και όχι μεμονωμένες. Έγινα Hall of Famer, έπαιξα στην Ολυμπιακή Ομάδα των ΗΠΑ το 2000, πέτυχα πολλά.
Δεν είναι όμως το τι πέτυχα, αλλά το πώς έφτασα μέχρι εκεί.
-Έχεις κάποια ιστορία από την καριέρα σου που δεν έχει μοιραστεί δημόσια μέχρι σήμερα, αστεία ή απλώς σημαδιακή, και θα ήθελες να το κάνεις τώρα;
Κοίταξε, είχα πολλές αστείες στιγμές στην καριέρα μου, αλλά πιστεύω ότι θα αδικήσω πολλές αν πω μόνο μία. Καθεμία από αυτές ήταν τρομερές εμπειρίες πάνω από όλα και σίγουρα αξίζει να τις θυμάμαι.
Θα αδικήσω τον ίδιο μου τον εαυτό, αν σου πω μόνο μία.
-Έχεις αποσυρθεί από τα γήπεδα από το 2007 και κοιτάζοντας όλα όσα έχεις πετύχει, έχεις συνειδητοποιήσει τη βαρύτητα του legacy σου; Δεν είναι μόνο ο αντίκτυπός σου στο ΝΒΑ, αλλά γενικότερα στο μπάσκετ και την αθλητική κουλτούρα και κυρίως, το γεγονός ότι ακόμα και άνθρωποι που δεν σε έχουν δει να παίζεις live, μιλάνε για σένα λες και σε ζούσαν…
Αυτό είναι πραγματική ευλογία και να ξέρεις, όντως το έχω σκεφτεί πολλές φορές αυτό που με ρώτησες. Αυτό το σημάδι, δηλαδή, που έχω αφήσει για τις επόμενες γενιές. Από το ότι θα διαβάζουν για μένα και θα με έχουν στο μυαλό, ως ο «Gary Payton “The Glove”». Ότι ακόμα και όταν φύγω από αυτή τη ζωή, θα ξέρει ο κόσμος ποιος είμαι.
Νιώθω πραγματικά ευλογημένος που είμαι σε αυτή τη θέση, και ευχαριστώ τον Θεό που μου έδωσε αυτή την ευκαιρία να γράψω μια δική μου ξεχωριστή ιστορία.
Πάνω από όλα, όμως, εκτιμώ το ότι τα παιδιά και τα εγγόνια μου, θα λένε ότι «ήμουν ένα σπουδαίο άτομο». Ότι άφησα το δικό μου, ξεχωριστό σημάδι στον κόσμο. Ποτέ μου δεν είχα στο μυαλό μου να φτάσω εκεί που έφτασα, νιώθω πραγματικά ευλογημένος που θα με θυμούνται για πολύ καιρό.
-Αν ήμουν κάποιος πολύ εριστικός αντίπαλος στα παρκέ, τι θα μου έλεγες;
Κοίταξε, θα έπρεπε να κάνεις κάτι πολύ έντονο για να με φτάσεις σε αυτό το σημείο. Αλλά αυτά που θα σου έλεγα δεν θα έμοιαζαν με σενάριο όπως σε ταινία, και σίγουρα δεν θα ήταν μόνο ένα πράγμα.
-Εντάξει, καλύτερα να μην το πούμε τότε…(γέλια)
Πηγή: www.onsports.gr