Η κόρη που αλλάζει τον πατέρα: τι δείχνουν οι έρευνες

Από τα πρώτα έργα της δυτικής λογοτεχνίας, η σχέση πατέρα και κόρης κατέχει κεντρική θέση. Στην αρχαία ελληνική τραγωδία, ο δεσμός αυτός γεννά μερικές από τις πιο συγκλονιστικές μορφές της ανθρώπινης δημιουργίας. Ο Αγαμέμνων θυσιάζει την Ιφιγένεια στον βωμό του πολέμου. Ο Κρέοντας καταδικάζει την Αντιγόνη επειδή επιλέγει να υπακούσει στους νόμους της συνείδησής της και όχι στους νόμους της πόλης. Πάνω απ’ όλα, όμως, υπάρχει ο «Οιδίπους επί Κολωνώ», ίσως η πιο διαχρονική εικόνα πατρικής αδυναμίας και θυγατρικής δύναμης που μας κληροδότησε η αρχαιότητα. Στο έργο του Σοφοκλή, ο άλλοτε ισχυρός βασιλιάς της Θήβας εμφανίζεται τυφλός, εξόριστος και εξαρτημένος από την κόρη του. Η Αντιγόνη τον οδηγεί, τον προστατεύει και τον υπερασπίζεται απέναντι στους κατοίκους του Κολωνού. Η εικόνα αυτή ανατρέπει τον παραδοσιακό ρόλο του πατέρα ως οδηγού και προστάτη. Η τραγωδία μετατρέπεται σε ύμνο στη δύναμη της κόρης να στηρίξει τον πατέρα της και να σταθεί δίπλα του όταν όλα τα άλλα καταρρέουν.

Το μοτίβο του «πατέρα που οδηγείται από την κόρη» επανέρχεται διαρκώς στη δυτική λογοτεχνία. Στον «Βασιλιά Ληρ» του Σαίξπηρ, ο πατέρας που μοιράζει το βασίλειό του, εγκαταλείπεται από τις δύο κόρες που τον κολακεύουν και βρίσκει τελικά στήριγμα στην Κορντέλια, εκείνη που αρνήθηκε να τον κολακέψει και να κρύψει την αλήθεια πίσω από λόγια. Στον «Πατέρα Γκοριό», του Ονορέ ντε Μπαλζάκ, ο ήρωας εξαντλείται οικονομικά και συναισθηματικά για τις κόρες του, οι οποίες τον εγκαταλείπουν. Στον «Φιλάργυρο» του Μολιέρου, η Ελίζ ζει υπό την εξουσία ενός πατέρα που βλέπει μόνο τον πλούτο του. Σε όλες αυτές τις εκδοχές, ο πατέρας δεν συμβολίζει μόνο την εξουσία, αλλά και την αδυναμία, την τύφλωση και την ανάγκη για ουσιαστική σύνδεση. Και η κόρη είναι συχνά εκείνη που βλέπει καθαρότερα.

Διαβάστε περισσότερα: newmoney.gr