Καρέτσας, Γιαμάλ, Αλκαράθ: Όταν η κορυφή απαιτεί ενήλικες σε σώμα εφήβων

Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή ενός νέου αθλητή που η καθημερινή προπόνηση παύει να είναι απλώς μια ενασχόληση και γίνεται επαγγελματική υποχρέωση. Από εκεί και μετά, όλα αλλάζουν. Απότομα. Δεν είναι πλέον μόνο το παιδί που παίζει επειδή αγαπά το άθλημά του. Είναι ένας επαγγελματίας που καλείται να αποδώσει κάτω από συνθήκες ακραίας πίεσης. Είναι αυτός από τον οποίο περιμένουμε να δείξει χαρακτήρα, να έχει σταθερότητα και να δικαιώσει τις προσδοκίες εκατοντάδων φιλάθλων.

Και κάπου εκεί έρχεται το ερώτημα: πόσο γρήγορα απαιτούμε να ωριμάσουν αυτοί οι νέοι επαγγελματίες;

Ο Κωνσταντίνος Καρέτσας αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της απότομης μετάβασης. Σε ηλικία μόλις 18 ετών, πήρε μια σπουδαία μεταγραφή 33 εκατομμυρίων ευρώ στη Μπορούσια Ντόρτμουντ, αγωνίζεται στο κορυφαίο επίπεδο του Champions League και φορά τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδας. Κάθε αγωνιστικό του βράδυ αντιμετωπίζεται πλέον με το αυστηρό βλέμμα που συνοδεύει έναν βασικό πρωταγωνιστή, ακόμα κι όταν το σώμα του λυγίζει από την εξαντλητική κόπωση, όπως συνέβη στο πρόσφατο παιχνίδι του.

Δεν είναι όμως ο μόνος

Σκεφτείτε τον Λαμίν Γιαμάλ στην Μπαρτσελόνα, που προτού καν ενηλικιωθεί κλήθηκε να σηκώσει το βάρος μιας ολόκληρης χώρας, ή τον Βίκτορ Γουεμπανιάμα στο NBA, από τον οποίο όλοι απαιτούν να κυριαρχεί έχοντας υπογράψει ένα συμβόλαιο 252 εκατομμυρίων δολαρίων. Όταν ο Κάρλος Αλκαράθ ολοκληρώνει το Career Grand Slam στα 22 του χρόνια και λίγους μήνες μετά έρχεται αντιμέτωπος με έναν τραυματισμό στον καρπό ή έναν αποκλεισμό στο US Open, η κριτική είναι αμείλικτη. Ξεχνάμε ότι πίσω από τους τίτλους, τη δημοσιότητα και τα viral βίντεο στα social media, υπάρχει ένας νέος άνθρωπος που ακόμα μαθαίνει να διαχειρίζεται τα όρια του σώματός του και το βάρος ττου Νο 1 στον κόσμο.

Αυτοί οι αθλητές δεν αντιμετωπίζονται πια ως «νεαρά ταλέντα», είναι βασικά γρανάζια σε οργανισμούς παγκόσμιας εμβέλειας. Όταν ένας έφηβος γίνεται το πρόσωπο μιας ολόκληρης αθλητικής βιομηχανίας, υπάρχει ο κίνδυνος να ξεχάσουμε ότι πριν από όλα είναι ένας νέος άνθρωπος που ακόμη μαθαίνει. Μαθαίνει να διαχειρίζεται τακτικές. Μαθαίνει να αντέχει τη σωματική καταπόνηση. Μαθαίνει να διαχειρίζεται την κριτική των ΜΜΕ όταν έρχεται μια περίοδος σωματικής κόπωσης ή ένας αποκλεισμός. Να ξεπερνά έναν τραυματισμό. Να διαχειρίζεται τα social media, τα σχόλια, τις συγκρίσεις, τις απαιτήσεις και την προσδοκία ότι κάθε επόμενο παιχνίδι πρέπει να είναι καλύτερο από το προηγούμενο.

Και εμείς, πολλές φορές, δεν τους αφήνουμε ούτε τον χρόνο ούτε το δικαίωμα να κάνουν λάθος. Τους θέλουμε έτοιμους επαγγελματίες. Έτοιμους να παίξουν. Έτοιμους να σκοράρουν. Έτοιμους να σηκώσουν μια ομάδα. Έτοιμους να οδηγήσουν μια Εθνική. Έτοιμους, πολλές φορές, να γίνουν ηγέτες πριν προλάβουν να καταλάβουν τι σημαίνει να διατηρείσαι στην κορυφή.

Ο αθλητισμός δεν είναι αγώνας ταχύτητας στην ενηλικίωση

Η ανάπτυξη ενός νέου επαγγελματία χρειάζεται χρόνο. Χρειάζεται σωστή διαχείριση των φορτίων προπόνησης, υπομονή, ανθρώπους που θα ξέρουν πότε να απαιτήσουν και πότε να προστατεύσουν. Και κυρίως χρειάζεται να επιτρέψουμε στον αθλητή να μην είναι τέλειος. Να κάνει ένα κακό παιχνίδι χωρίς να θεωρηθεί «αποτυχημένη επένδυση». Να τραυματιστεί χωρίς να θεωρηθεί ότι «έκλεισε ο κύκλος του». Να περάσει μια περίοδο ντεφορμαρίσματος, χωρίς να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε αν τελικά αξίζει τα χρήματα του συμβολαίου του.

Εδώ βρίσκεται και η δική μας ευθύνη. Των δημοσιογράφων, των φιλάθλων, των συλλόγων, των προπονητών, των οικογενειών. Όλοι έχουμε έναν ρόλο στον τρόπο με τον οποίο χτίζεται η εικόνα ενός νέου επαγγελματία. Γιατί υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο «στηρίζω την προσπάθειά σου» και στο «απαιτώ να αποδείξεις κάθε εβδομάδα ότι αξίζεις τα εκατομμύρια σου». Το πρώτο δημιουργεί αυτοπεποίθηση. Το δεύτερο δημιουργεί εξουθενωτική πίεση.

Αυτό που χρειάζονται περισσότερο οι νέοι αθλητές δεν είναι περισσότερη δημοσιότητα, περισσότερα likes ή περισσότερες συγκρίσεις. Χρειάζονται ένα περιβάλλον που θα τους θυμίζει ότι η καριέρα τους δεν θα κριθεί από ένα παιχνίδι. Ούτε από ένα κακό βράδυ στα παρκέ ή στα γήπεδα. Ούτε από ένα viral βίντεο στα social media. Η φυσική κατάσταση και η τεχνική είναι απλώς η βάση. Η επαγγελματική νοοτροπία είναι η διαδρομή. Η προσπάθεια και η διάρκεια είναι αυτές που στο τέλος δημιουργούν τον πραγματικό πρωταθλητή.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, αυτούς τους νέους ανθρώπους να μεγαλώσουν ομαλά μέσα στον πρωταθλητισμό. Να μάθουν. Να αποτύχουν. Να ξαναπροσπαθήσουν. Κι ας σταματήσουμε να ζητάμε από κάθε νέο παίκτη να γίνει «το επόμενο μεγάλο όνομα» πριν προλάβει να εδραιώσει τη δική του θέση. Γιατί πίσω από κάθε επαγγελματικό συμβόλαιο υπάρχει πρώτα ένας νέος άνθρωπος. Και αυτόν οφείλουμε να τον προστατεύσουμε περισσότερο.