Όπως και οι περισσότεροι που υπήρξαν παιδιά στα ‘90s, τους Limp Bizkit τους έχω τοποθετημένους σε μια περίοπτη γωνία των παιδικών μου αναμνήσεων. Τέσσερα τραγούδια τους ήξερα μια ζωή, αλλά πραγματικά ακόμα και σήμερα τα ακούω μια φορά κάθε 10 μέρες.
Άμα έχεις μεγαλώσει με «Rollin’» και «Τake a Look Around» -η παραλλαγή του Mission Impossible 2– δεν γίνεται να μην δεν γίνεται να μην έχουν ριζώσει βαθιά μέσα στην καρδιά σου, ειδικά αφού βγήκαν σε μια εποχή που το Nu Metal είχε ξεκινήσει να ανθίζει. Όλο και κάποιος δίσκος τους θα βρισκόταν σε κάποιο παιδικό CD Player, αν ήσουν από τους τυχερούς με πιο σύγχρονη τεχνολογία και γνώση του ίντερνετ, να είχε πάρει το μάτι σου κάποια από τα πλέον ανεβαστικά videoclips, όπως εκείνο το υπέρτατο του Rollin’ με τους Stephen Dorff και Ben Stiller να βλέπουν τον… παρκαδόρο «Red Cap» Fred να τους βουτάει το αμάξι.
Προσωπικά, όταν έμαθα ότι έρχεται στην Ελλάδα ο Fred Durst με τους Limp Bizkit είχα πάθει πλάκα, στο μυαλό μου απλώς είχα σημειώσει ημερομηνία (15/6), μέρος (Πλατεία Νερού) και περίμενα καρτερικά να ακούσω αυτό το «fu€k» του εμβληματικού frontman των Limp Bizkit.
Αλλά αυτό που έζησα ήταν κάτι πολύ ανώτερο
Δεν θα ξεχάσω όλες αυτές τις ατάκες των γύρω μου, όταν τους έλεγα με τεράστιο ενθουσιασμό ότι θα πάω Limp Bizkit.
«Σιγά μωρέ, πού τους θυμήθηκες;», «όλα και όλα 4 τραγούδια έχουν» και πολλά ακόμα αντίστοιχα. Για το πρώτο δεν με ένοιαξε ιδιαίτερα, για το δεύτερο βέβαια είχα μεν μια ανησυχία αλλά στην πορεία συνειδητοποίησα ότι ήξερα πολλά παραπάνω. Αλλά και αν δεν ήξερα κάποιο, η οθόνη σαν καλό… Nu Metal καραόκε βοηθούσε τους πάντες να ευθυγραμμιστούν με την μπάντα!
Είχαν φροντίσει και οι εξαιρετικοί Viagra Boys να μας… ανεβάσουν τη λίμπιντο λίγο πιο πριν, αλλά όταν τα φώτα έπεσαν και εμφανίστηκαν οι Bizkit στη σκηνή, είχαμε αρχίσει να ζούμε και επίσημα σε άλλη ζώνη φωτός!
Τα έπαιξαν όλα!
Όλα αυτά που θέλαμε να ακούσουμε, όλα αυτά που είχαμε ως βαθιά-παιδική επιθυμία να βιώσουμε από κοντά, Ειδικά την τρέλα του «Rollin’», που δημιουργούσε πόγκο σαν διάσπαρτες δίνες μέσα στο πλήθος. Το πανοραμικό πλάνο από την Πλατεία Νερού το απέδειξε περίτρανα. Όλα όσα θέλαμε να ζήσουμε βρίσκονταν μπροστά μας.
Η κατάσταση ήταν η εξής: Χοροπηδητό και ουρλιαχτά μέσα στο ασφυκτικά γεμάτο κοινό του stage, ύστερα μια στάση στο μπαλκόνι της Heineken για δροσερή μπίρα και μετά πάλι… μάχη για να βρεις όσο το δυνατόν καλύτερη θέση ανάμεσα στο κοινό. Ε και; Limp Bizkit έβλεπες.
Ήταν τόσο μεγάλη η τρέλα και η αδρεναλίνη του «Break Stuff», αυτή η ενέργεια που σε ωθούσε να σηκώσεις το χέρι σου με κατεύθυνση τον ουρανό, να κάνεις το σήμα του Spider-Man και να ουρλιάξεις «fu€k!», η μανία να χοροπηδήσεις από ενθουσιασμό για το Rollin’, η τεστοστερόνη που ξυπνούσε σε κάθε ατάκα του τρελο-Fred, όλα αυτά συνέθεταν μια μοναδική εικόνα που δύσκολα θα ξεχάσει όποιος βρέθηκε στην «ουσιαστική» αφετηρία του Release Athens 2026.
Φυσικά, δεν έλειψε και ο φόρος τιμής προς τον εμβληματικό μπασίστα της μπάντας, Sam Rivers με το συγκινητικό «Behind Blue Eyes» μέχρι να έρθει η πρωτόγνωρη αποθέωση και μούρλα με τον ύμνο του Mission Impossible 2, «Take a look around» -ίσως πιο γνωστό ως «Now I Know Why You Wanna Hate Me». Εκεί είναι που σείστηκαν τα πάντα, που ένα πελώριο κύμα γεμάτο κόσμο έβγαλε από μέσα του όλα όσα ήθελε και έγινε ένα.
Δεν ήταν κύμα, ήταν εκδήλωση λατρείας για μία μπάντα που τη βλέπαμε με κιάλια από μικροί, που τους είχαμε θεοποιήσει, ύστερα εξελίχθηκαν ως μια υπέροχη ανάμνηση του παρελθόντος και στο σήμερα ήρθαν να μας δείξουν ότι όχι μόνο μπορούν να ξυπνήσουν το παιδί που κρύβουμε μέσα μας, αλλά να αγγίξουν και τον τωρινό εαυτό μας.
Και αυτό το συναίσθημα, αυτή την κραυγή, όχι απόγνωσης αλλά ανάγκης και λατρείας προς την μπάντα που θα έχει πάντα ένα ξεχωριστό ήχο στην καρδιά σου, μόνο ένα συγκρότημα όπως οι Limp Bizkit μπορούν να το προσφέρουν. Απλώς ρώτα όποιον ήταν πλάι μου στην Πλατεία Νερού, το απόγευμα-βράδυ της 15ης Ιουνίου. Ξέρει αυτός…
Πηγή: www.onsports.gr