Φέρτε στο μυαλό σας την «κλασική» μετα-γενετική σκηνή. Η μητέρα στο νοσοκομειακό κρεβάτι, εξαντλημένη, με το νεογέννητο στην αγκαλιά. Ο πατέρας δίπλα, όρθιος, με την κάμερα του κινητού, χαμογελαστός, πιθανότατα με ένα χαμόγελο-«φιόγκο» αυτή την ώρα γιατί δεν ξέρει τι ακριβώς υποτίθεται ότι αισθάνεται. Στα χαρτιά του μαιευτηρίου που θα του δώσουν, το όνομά του δεν αναφέρεται πουθενά -το επώνυμο του υπάρχει, εκείνος όχι. Στα ραντεβού της λοχείας, στο πεντηκοστό έβδομο τηλεφώνημα της παιδιάτρου, στις συμβουλές των γιαγιάδων, στα κουτιά με τις «αναμνηστικές δραστηριότητες», παντού η μητέρα. Ο πατέρας, είναι ένα «φάντασμα» κάπου στις άκρες της κορνίζας. Έτσι ζούμε χρόνια. Κι έτσι θα συνεχίσουμε, αν δεν ακούσουμε αυτό που μόλις μας είπε ένας μεγάλος όγκος επιστημονικών δεδομένων.
Διαβάστε περισσότερα: https://www.newmoney.gr
Πηγή: www.protothema.gr