«Βαριέμαι!». Απελπισμένο, με βαρύ σώμα και χέρια που κρέμονται, το παιδί περιφέρεται στο χώρο. Πέφτει στον καναπέ και ζητά από τη μαμά ή τον μπαμπά μια σανίδα σωτηρίας. Θέλει απεγνωσμένα να δώσει τέλος στο «μαρτύριο» της βαρεμάρας ή μήπως εφευρίσκει τρόπους για να αποκτήσει πιο εύκολη πρόσβαση στο τάμπλετ; Εκεί ο γονιός έχει δυο επιλογές. Να σκαρφιστεί ιδέες για δημιουργική απασχόληση, οι οποίες το πιθανότερο θα απορριφθούν στο δευτερόλεπτο ή να παραιτηθεί από την προσπάθεια και να παραδοθεί στο κάλεσμα της μοίρας: την οθόνη. Μήπως, όμως, τελικά η βαρεμάρα κάνει καλό;
Έχουμε μάθει να αντιμετωπίζουμε αυτές τις κενές στιγμές ως κάτι αρνητικό. Μόλις συνειδητοποιήσουμε ότι η ανία πλησιάζει, σπεύδουμε να την αποκρούσουμε. Είτε πρόκειται για παιδιά, είτε πρόκειται για ενήλικες. Μόλις εμφανιστεί, την καλύπτουμε με ατελείωτο σκρολάρισμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με φαγητό ή με κάποια άλλη μορφή άμεσης απασχόλησης. Όμως, η επιστήμη δείχνει ότι η πλήξη δεν είναι απαραίτητα χάσιμο χρόνου. Μπορεί να ωφελεί σημαντικά τον εγκέφαλο.
Διαβάστε περισσότερα: newmoney.gr
Πηγή: www.protothema.gr