Η Αθήνα —και μαζί της ολόκληρη η Ελλάδα— ζούσε στους ρυθμούς του ταμπλό. Τα τηλέφωνα των χρηματιστηριακών γραφείων χτυπούσαν ασταμάτητα, οι οικονομικές εφημερίδες εξαντλούνταν και τα τηλεοπτικά δελτία παρακολουθούσαν λεπτό προς λεπτό τις τιμές των μετοχών με την κορδέλα των τιμών να διατρέχει συνεχώς την οθόνη της τηλεόρασης και «ειδικούς» να σχολιάζουν τα δρώμενα σαν αθλητική εκπομπή. Περίπου 1,5 εκατομμύριο πολίτες διέθεταν επενδυτικό κωδικό, έναντι συνολικά 4,5 εκατομμυρίων εργαζομένων. Περισσότερες από 1.000 εταιρείες λήψης και διαβίβασης εντολών είχαν εμφανιστεί σε πόλεις και χωριά, μεταφέροντας τη «Σοφοκλέους» μέχρι την τελευταία γωνιά της χώρας. Εντολές αγορών δίνονταν από καφενεία, παραλίες, στρατόπεδα ακόμα και από στάνες σε ορεινές περιοχές. Το μόνο που χρειάζονταν να έχει κάποιος ήταν ένα χρηματιστηριακό κωδικό καθώς οι χρηματιστηριακές εταιρίες έδιναν άπειρη πίστωση για άπειρο χρόνο. Η διεκπεραίωση των συναλλαγών ξεκινούσε από το κλείσιμο της συνεδρίασης (13:30) και διαρκούσε σχεδόν μέχρι το πρωί της επόμενης ημέρας. Υπήρχαν χρηματιστηριακές εταιρίες που δεν έκλειναν ποτέ προκειμένου να διεκπεραιώσουν τον όγκο της δουλειάς καθώς οι περισσότερες εταιρίες είχαν μετοχές έγχαρτες.
Διαβάστε περισσότερα: newmoney.gr
Πηγή: www.protothema.gr