Από το κελί στη σουίτα: Πρώην μοναστήρια γίνονται μπουτίκ ξενοδοχεία

Ένα καινούργιο ξενοδοχείο μπορεί να αναπαραχθεί. Ένα μοναστήρι του 17ου αιώνα όχι. Η ιστορία, η αρχιτεκτονική και η περιορισμένη διαθεσιμότητα επιτρέπουν υψηλότερη μέση τιμή δωματίου. Κανείς δεν μπορεί να κατασκευάσει από την αρχή τέσσερις αιώνες ιστορίας. Τα μοναστηριακά ξενοδοχεία δεν αποτελούν ακόμη ξεχωριστή, μετρήσιμη αγορά. Υπάρχουν όμως ακίνητα που συγκεντρώνουν όσα αναζητά η σύγχρονη πολυτελής φιλοξενία: σπανιότητα, ισχυρή ταυτότητα, περιορισμένη προσφορά και μια ιστορία που δεν χρειάζεται να επινοηθεί μέσα από εξυπνακισμούς διαφημιστών.

Υπάρχει, βέβαια και η άλλη όψη. Τα παλιά κτίρια κρύβουν στατικά προβλήματα, αρχαιολογικούς περιορισμούς, υψηλότερο κόστος υλικών και δυσκολίες στην εγκατάσταση σύγχρονων υποδομών. Το ιστορικό κέλυφος περιορίζει την ελευθερία του επενδυτή. Είναι όμως ακριβώς αυτό που αυξάνει την τελική αξία του προϊόντος. Spa, εστιατόρια, retreats, γάμοι και προγράμματα ευεξίας διευρύνουν τις πηγές εσόδων. Το σημαντικότερο είναι ότι άλλαξε ο πελάτης. Σε έρευνα που πραγματοποίησε η Flywire, αμερικανική εταιρεία τεχνολογίας πληρωμών και λογισμικού με δραστηριότητα και στον ταξιδιωτικό κλάδο, σε περισσότερους από 500 Αμερικανούς ταξιδιώτες υπερπολυτελείας, το 80% δήλωσε ότι σχεδίαζε να αυξήσει τον ταξιδιωτικό του προϋπολογισμό. Το 97% θεωρούσε πιθανό να πραγματοποιήσει ταξίδι με στόχο τη μείωση του άγχους ή ακόμα και την πλήρη αποσύνδεση από τη δομημένη καθημερινότητά του.

Διαβάστε περισσότερα: newmoney.gr