Ιούλιος στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος». Ένα αληθινό σενάριο. Δύο επιβάτες φτάνουν την ίδια ώρα και πετούν με την ίδια πτήση, δεν χρονοτριβούν, κατευθύνονται προς την ίδια πύλη. Θα χωρίσουν μόνο για λίγο. Ο ένας θα σταθεί στην κανονική ουρά του ελέγχου ασφαλείας. Αναρίθμητοι άλλοι υποψήφιοι ταξιδιώτες κάνουν το ίδιο. Ο άλλος, πληρώνοντας τέσσερα ευρώ για την υπηρεσία «be fast», περνά από μια σαφώς μικρότερη ουρά. Καθόλου τυχαία, ονομάζεται Fast Lane. Δεν αγόρασε διαφορετικό έλεγχο ασφαλείας. Υποβλήθηκε στην ίδια διαδικασία. Δεν θα φτάσει νωρίτερα στον τελικό του προορισμό. Απλώς πλήρωσε για να αποφύγει την ταλαιπωρία της αναμονής. Αγόρασε λίγα μέτρα προβαδίσματος μέσα στον ίδιο χώρο.
Η αναμονή ως επιχειρηματικό μοντέλο
Από τα αεροδρόμια και τα μουσεία μέχρι τις συναυλίες και τις εφαρμογές, η αγορά έμαθε να τιμολογεί σχεδόν τα πάντα. Το δικαίωμα να περιμένεις λιγότερο από τους άλλους έγινε βιομηχανία. Κάποτε η ουρά λειτουργούσε σαν ένας πρακτικός μηχανισμός ισότητας. Όποιος έφτανε πρώτος, εξυπηρετούνταν πρώτος. Η αναμονή μπορούσε να είναι κουραστική, αργή, ακόμη και εκνευριστική. Ο κανόνας, όμως, ήταν κοινός για όλους. Αυτό άλλαξε. Παραμένει κοινός για εκείνους που δεν πληρώνουν για να εξαιρεθούν από αυτόν.
Διαβάστε περισσότερα: newmoney.gr
Πηγή: www.protothema.gr